De 1e Clubmatch

Afgelopen 26 september 2010 was er vanuit de AVLS een eerste clubmatch georganiseerd. Natuurlijk zijn wij ook erheen gegaan. Heb met Lu Kai niet mee gedaan, omdat hij eerst ringtraining nodig heeft en ik vind dat op dit moment nog erg vroeg voor hem.
Het was een schitterende dag, niet te warm maar heerlijk om te lopen. Na een lange autorit kwamen we aan.
Lu Kai keek zijn ogen uit, al die soort genoten. Eerst begon hij heel voorzichtig rond te kijken om alles goed op te nemen.
Dat doe je door lekker eerst te gaan snuffelen.

ER waren zo'n 70 honden denk ik aanwezig. Super om te zien.

Samen met Fred eerst op afstand een kijkje nemen, daarna wilde Lu Kai toch naar de honden toe.

De hond rechts is Lu Kai. je ziet ook goed dat hij een onderdanige houding aanneemt. Hij vind iedere hond geweldig, soms is het ook wel een sul hahahaa en denk ik van 'bijt eens van je af'. Maar dit is zo'n geweldige lieve hond.

Er waren ook broers en zussen aanwezig, erg leuk om te zien allemaal.

Lu Kai dacht van 'als ik nu gaat zitten, misschien wil hij wel met mij spelen', want ik ben nog klein.

Opvallend is met zo ontzettend veel honden dat er totaal niet geblaft werd. Er was maar 1 hond die blafte de rest was rustig.

Dit was een ontzettend leuk dag geweest. We hebben daar ook de lunch meegedaan. Tja kan je dan rustig zitten! Ja hoor, Lu Kai had een plekje achter mijn stoel tegen de muur aan gevonden en kon zo alles overzien. Er konden geen mensen langs hem heen lopen, zo kon hij zich goed ontspannen.
De laatste foto's van deze heerlijke dag.

Examen

Gisteravond was het dan zo ver, het examen van Lu Kai.
Ik ben dan ook super trots op hem hij heeft zo geweldig zijn best gedaan. Ik ging rustig naar het examen toe omdat ik er toch vanuit ging dat hij niet zou slagen.

De examinator stelde zich voor. Toen moesten we de hond in de auto plaatsen. Lu Kai deed het voortreffelijk, bleef rustig en stil. Ik kon Lu Kai weer uit de auto halen. Wij hadden nr. 4 en moesten op volgorde achter elkaar gaan lopen. Lu Kai natuurlijk links van mij en toen kwam er een fiets aan en hij bleef rustig links lopen, schoot niet naar de rechterkant en ik liet even een vreugde kreetje horen van 'jippieeeeeee', toen kwam de jogger langs ook dat gaf geen probleem. Goh dacht ik het gaat eigenlijk best wel lekker.
Toen moesten we in een groot vierkant oefeningen doen, het werd nog wat moeilijk gemaakt omdat we nu tussen 2 rijen mensen moesten lopen. Super ging het, netjes zitten, staan en af. Jippie weer een onderdeel wat hartstikke goed ging.

Moet even nog vertellen dat de groep eigenlijk heel erg groot wat, want de dinsdaggroep zat er nu ook bij en het aantal was nu 16 mensen ipv 8.
Toen moest ik Lu Kai aan de paal vast zetten en naar de kantine toe. Hij bleef heel erg rustig, ging wel achter het paaltje staan toen de examinator langs liep, maar hij schoot niet weg of zo. Ik ging hem losmaken, dat mag pas als de hond rustig is, nou Lu Kai kwispelde toen ik eraan kwam en kon hem losmaken.

Volgende onderdeel. Het hierkomen.
De examinator legde uit dat je 4 keer mocht roepen. Dat als het meer werd je gezakt ben. Hij gaf aan dat als hij zeg stop, dat je zelf niet meer mocht lopen en dan de hond roepen. Helaas hier ging het mis. Lu Kai kwam niet, na 6 keer roepen nog niet. Hij rende alleen in cirkels rond de groep om te kijken waar hij naar mij toe kon komen, zodat het veilig voor hem was. Ik liep uit de groep een stuk verderop en riep hem nog een keer en daar kwam hij gelijk aan.
Heel erg jammer natuurlijk, maar voor dit ras ook wel begrijpelijk. De groep was groot erg veel vreemde mensen.
Okee ik wist dat hij gezakt was, maar hij deed zo ontzettend zijn best dat we gewoon alles afgemaakt hebben.

Toen uitlaten en netjes volgen, super gedaan.
Daarna naar binnen. Het dierenarts onderdeel. Dat bestaat uit betasten pffffffffffffffff.
Okee, ik was aan de beurt en liep naar de tafel toe, de examinator vroeg of hij een hand kon geven, ik keek naar Lu Kai die stond iets achter mij en ik gaf aan dat dat kon. Jippie toch weer een puntje gescoord. Ik gaf een hand en Lu Kai bleef rustig. Daarna op tafel getild, hij ging zitten. de examinator gaf aan dat hij Lu Kai niet ging aanraken omdat dat hondje pesten was.
Ik mocht op de grond een band om zijn snuit leggen, tanden poetsen, een pil geven. Dat ging allemaal super.
Daarna was het afdrogen en borstelen, helemaal geen problemen.

We zaten in de kantine in een grote cirkel naast elkaar, dat noemen ze gelijk het restaurant onderdeel. Koffie drinken en de hond moet rustig blijven, dus niet spelen. Dit ging superrrrrrrrrr.

Als laatste kregen we de voerbak hahahaa.
Tja die Lu Kai is zo'n schrok.
De examinator had de tafel gekanteld en er moesten 2 honden tegen over elkaar staan. Ze kunnen elkaar niet zien. Ik keek even rond en heb met mijn buurman overleg gehad of ik aan de lege muur kant kon staan. Hij ging akkoord. Ik de voerbak gevuld op de grond, keurig bleef hij zitten. Toen het sein van ja eten, in sluiphouding naar de voerbak, eerst natuurlijk om zich heen kijken of het veilig was om te eten. Die grote bek in die voerbak, moest heel snel zijn, dus gauw mijn hand in die bak om een brokje eruit te halen. Lu Kai, bakje leeg, laten zitten en brokje geven. Super gedaan Lu Kai.

De examinator ging de punten tellen. Daarna gaf hij bij iedereen een toelichting dat vond ik wel mooi.
Hehe eindelijk was ik aan de beurt. Hij begon met dat hij genoten had van Lu Kai, hoe hij naar die voerbak ging als een wolf. Toen zei hij van 'nu ben ik even geen examinator', maar ik heb genoten van deze hond. Hoe galant hij ging cirkelen om te kijken wanneer het veilig was om naar zijn baasje te gaan. Daarna vertelde hij dat je eigenlijk voor Saarlozen een ander examen moet hebben. Want dit zijn honden die pas komen als je net buiten de groep staat en dat geld ook voor het aanraken. Dat onderdeel zouden ze bij Saren moeten schrappen. Verder was hij zo onder de indruk van de prestaties van Lu Kai voor een Saar. We kregen ook komplimenten van de 2 juffen over hoe goed hij het had gedaan en hoe jammer het was dat de groep te groot was met het hierkomen. Maar weet je ik was al zo blij dat de rest zo ontzetten super ging.

Wij kregen 20 punten. Het maximale is 22.
Alleen wat dan zo vreemd is is dat iemand met 17 punten geslaagd is en wij staan qua punten op de 2e plaats stonden van alle honden en wij zijn gezakt, gek he
Maar goed, omdat Lu Kai het zo super deed doen we het examen nog een keer, maar wat voor mij zo belangrijk is is dat we toch met de GGA door mogen gaan. Dus zonder papiertje toch de volgende cursus gaan doen.
En ach als ik weer examen moet doen dan hoop ik dat de groep kleiner is, maar ook dat we weer een examinator krijgen die ook verstand hebben van ons ras.
Oja voor ik het vergeet zijn zus Lica had ook 20 punten en ook helaas niet geslaagd. Maar samen gaan broer en zus door.
Vandaar dat Lu Kai van mij een super dikke 10 krijg.

Tjonge

De afgelopen waren weer geen pretje. 3 weken geleden met Ruby naar de DA geweest. Liep behoorlijk moeilijk. Foto's gemaakt nu heeft zij HD. Ik dacht altijd dat dit niet voor kwam bij kleine honden maar niets is waar. Medicijnen gehad en een voedingssuplement. Dit werkt super bij haar, ze wandelt weer lekker mee en trek weer een sprintje.
Afgelopen week lopen tobben met Amber. Ging haar trimmen, maar ze begon mega te trillen. Dat had Ator ook altijd, maar die had last van trimkoorts. Pffffff dacht van ojee die neemt nu alles van Ator over. Iedere dag maar een stukje trimmen. Donderdag begon Amber ineens te spugen. Maar even aankijken. Vrijdag 1 keer gespuugd, eh toch een virusje denk ik. Zaterdag ohhhh met golven kwam het eruit, beetje water, hoppa alles eruit. Gauw de DA gebeld, moest direkt komen, bloed onderzoek gehad, dat zag er goed uit. Helemaal onderzocht, een maag en darm ontsteking. Pfffffff moest ineens weer aan Ator denken, want dat kwam er bij Ator in eerste instantie ook uit. Bloed was toen goed. Medicijnen gehad voor Amber, speciaal voer erbij. Gelukkig knapte ze gisteren (zondag) aardig weer op. Het eten bleef zitten. Nu is ze weer vrolijk.

Met Lu Kai gaat het stap voor stap. Hij is lekker aan het puberen nu. Gistermorgen naar de training geweest, dit is de laatste want dinsdagavond moeten we examen doen. Alles ging goed, alleen bij het hier komen had hij zoiets van 'lang leve de lol' hahaaaa, na 10 keer roepen kwam hij nog niet. Hoop niet dat hij zo is op het examen want dan zakken we als een baksteen.
Mensen vind hij nog steeds dood eng, terwijl we inmiddels al ruim 8 maanden met hem bezig zijn.
Ik heb nu een DAP band aangeschaft en homeopatische druppels eens kijken of dat beter werkt voor hem. Hij moet wat zelfverzekerder gaan worden.
Woensdag vertel ik of we geslaagd zijn.

Afscheid van Ator

Helaas is onze Ator op zondag 8 augustus in de avond overleden.
Op dinsdag 3 augustus kreeg Ator weer zijn chemo kuur. In de avond spuugde hij wat, maar dat is normaal. Daarna knapte hij goed op.
Woensdag at Ator weer en was vrolijk.
Donderdag was Ator wat vermoeid, je kon merken dat hij zich niet echt lekker voelde.
Vrijdag begon Ator te spugen, gauw de DA gebeld, kon langskomen en Ator kreeg een injectie tegen het spugen.
Zaterdag was het spugen over, alleen kreeg hij flinke diaree. Moest ook in het weekend de injecties halen. Tegen 17uur naar de DA voor een injectie. Ator wilde niet eten en drinken.
Injectie gehad.
Zondagochtend kwam ik beneden en Ator was erg sloom, kon niet meer op zijn poten staan. Direct gebeld, gelijk langskomen. Ator werd aan het infuus gelegd en er werd bloed afgenomen.
Ator moest ik achter laten in de kliniek. Een uurtje later belde de DA met de uitslag. Ator was uitgedroogd. Op de dag kreeg hij de nodige vocht infuus, maar de diaree bleef aanhouden. Ator knapte niet echt op meer.
Om half 5 belde de DA dat ik Ator om 20 uur kon komen halen. Waarschijnlijk moest ik infuus meenemen.
Daar aangekomen. Vertelde de DA dat Ator zonder infuus mee ging, maar de DA was niet tevreden over Ator. Hij bleef maar sloom.
De DA ging Ator halen en legde Ator op de behandeltafel. Ator keek mij vol aan, hij was blij om mij te zien. Hij kwispelde en ineens liet hij zijn kopje hangen.
Ik riep van ‘oh dit gaat niet goed’. De DA rende met Ator naar achteren. Maar het mocht niet meer baten. De DA kwam terug na verloop van tijd, maar ik wist het al. Mijn lieve kleine Ator is er niet meer.
Ator is niet overleden aan de leverkanker, maar aan een buikvirus. Doordat hij chemo kreeg was zijn weerstand bijna helemaal weg.

Vaarwel mijn lieve lieve Ator, je bent nu bij Bo-tje en je moeder. Ik zal je missen. Het is zo ontzettend stil in huis geworden. Jij was de kletskous in huis.

Wat een rotvakantie is dit geweest in 1 maand 2 lieve hondjes te verliezen valt niet mee.

Ator bij ons geboren.


Ator, die altijd dacht dat hij een grote hond was. Mijn kleine schooier.



Ator met zijn overleden moeder Celine.


Ator die het altijd heerlijk vond om bij mij op een stoel te liggen in de tuin.


Ator links met zus Amber


Ator die er niet van houdt om er netjes bij te zitten. Wanneer hij geborsteld was ging hij direct in de tuin liggen rollen en schuren en kwam daarna als een schooier weer binnen.


Ik heb dit werkje gekregen van Jan M. als condoleance kaart. Dank je wel Jan voor dit mooie werkstuk.

8 maanden oud

Met Ator gaat het nog steeds de goede kant op. Je kan Ator volgen aan de rechterkant van het menu.

Inmiddels is Lu Kai ruim 8 maanden, ong. 72 a 73 cm hoog en bijna 30 kg. Dit jaar niets aan de tuin gedaan, maar volgend jaar gaan we toch betegelen. Heb her en der nog een grassprietje staan en verder natuurlijk flinke kuilen, dicht gooien heeft geen zin want hij heeft het in een paar minuten weer helemaal uit gegraven, dus we laten nu de boel de boel maar.

Een gat in het midden gebeten enne zijn kop erdoor, kon niet laten om hier wat foto's van te maken.
Verder zijn we in de afgelopen maanden 7 vetbedden armer geworden. In een mum van tijd had hij zo'n kleed finaal in stukken.

Nu doen we voor de nacht een kleed erin en maar hopen dat hij de volgende ochtend nog heel is.

Op de dag als ik een boodschap moet doen, dan geen kleed. Op advies van Marianne een stuk vloerbedekking neergelegd, maar ojeeee de volgende ochtend alles in kleine stukken. Ik hoop dan ook dat hij hier over heen groeit pffffffffff.

Verder gaan we kleine stapjes vooruit. Hij heeft bij Henny (dochter van Oma Greet) een koekje aangenomen. Nou we waren allemaal ontzettend verbaasd hierover. Inmiddels gaat hij rustig de gang uit en loop redelijk mee naar de singel toe. Hij begint wel onderscheid te maken in mensen. Mensen met een hond vind hij minder eng.
Je merkt wel dat hij de pupertijd ingaat, hij probeert nu Fred steeds uit te dagen, maar dat drukken we gelijk de kop in. Verder is het een super lieve hond, erg aanhankelijk en een grote kroeldoos. Met de oudjes gaat het ook goed. In de tuin moest hij natuurlijk ook het nodige overwinnen. De parasol.
Tja om achter in de tuine te komen moest hij onder de parasol doorlopen. Dat heeft wel even geduurd wij lokken aan de andere kant met een brokje en ja hoor hij heeft het gedaan en ging uiteindelijk toch maar op zijn kleedje liggen.


Onze Ator.

Lu Kai die nu ontspannen ligt vlak bij de parasol.

Shadow en Ator.

Afscheid van Bofi

Afscheid van Bofi
Helaas hebben wij op 7 juli 2010 afscheid moeten nemen van een heel dierbaar vriendje, onze Bofi.
Zaterdag 19 juni.
Onze Bo kwam wat moeizaam uit de mand, erg stram. Wij zeiden tegen elkaar van ‘goh Bo wordt nu echt een dagje ouder’. Gelukkig heb ik een voorraad medicijnen voor Artrose, dus Bo aan de medicijnen. Hij sjokte wat mee met de uitlaat.
Dinsdag 22 juni moest ik met Ator naar de DA om de hechtingen te verwijderen. Ik dacht van ‘okee, ik neem Bo gewoon even mee’. De DA wilde foto’s maken.
Op donderdag 24 juni zijn er foto’s gemaakt van rug en staart. Daarop was wel te zien Artrose, maar niet waarom hij nog pijn had. Ik moest het weekend aan kijken met pretnison.
Zaterdag 26 juni, Bo zijn rechterachterpoot hing erbij. Temperatuur opgenomen 40,2. Dus direct de kliniek gebeld. Moest direct komen met Bo. De DA heeft Bo onderzocht en een injectie tegen de pijn gegeven. Hij liet doorschemeren dat ik maandag naar Antwerpen moest. Ach van Rotterdam naar Antwerpen is te doen. Alhoewel al had ik naar Frankrijk gemoeten was ik ook gegaan.
Moest op zondag terug voor een nieuwe injectie.

Maandag 28 juni, Bo gilt het uit van de pijn, had hem nuchter gehouden, nou ja, hij wilde toch niet eten. Ik weer terug naar de kliniek. Weer een injectie. Toen gingen ze bellen met Antwerpen en ik kon daar direct terecht. Mijn zwager heeft gelukkig de rit gereden. Aangekomen in Antwerpen is er een CT-scan gemaakt. Bo was uitgedroogd en moest direct aan het infuus. De arts dacht dat er een plasma cel tumor in het ruggenmerg zat. Bloed afnemen en de volgende dag zou ik gebeld worden of het dat ook was. Bo moest ik achterlaten in Antwerpen. Pff dat ging me aan het hart omdat hij nog nooit bij mij weg is geweest.

Dinsdag 29 juni
In de ochtend werd ik gebeld dat het geen tumor was, maar een abces. Bo werd diezelfde dag nog geopereerd. Ze hebben een stuk bot tot aan het ruggenmerg verwijderd. Eindelijk tegen de avond het verlossende telefoontje. Bo was wakker geworden.
Ik mocht Bo de volgende dag gaan halen.

Woensdag 30 juni
Op naar Antwerpen Bo halen en onze kroost is weer kompleet. Daar aangekomen herkende Bo mij niet, had veel last van de narcose. Op de terug reis begon Bo vreselijk te hallucineren en kermde van de pijn. Ik dacht dat komt door het autorijden. Thuis aangekomen heb ik Bo in de mand gelegd, maar na een half uur werd hij niet rustig. De kliniek gebeld. Mocht met Bo langs komen. Daar kreeg ik injecties mee tegen de pijn.
Zelf drinken deed Bo niet, dus iedere keer maar met een spuitje wat water ingeven.

Donderdag 1 juli
Bo wil ook niet eten en nog steeds niet zelf drinken. De kliniek gebeld, kon vrijdag even langskomen.

Vrijdag 2 juli
Langs geweest bij de kliniek, de medicijnen nog eens doornemen. Bo moet wat helderder gaan worden.

Zaterdag 3 juli
Eindelijk Bo begint te drinken uit zichzelf en doet nu ook een plas.
Zondag Bo drinkt nog steeds zelf en wordt wat helderder, wanneer ik binnen komt tilt hij zijn kopje op. Nu kan het herstel gaan beginnen.

Maandag 5 juli
Heb geprobeerd om 2 stukjes vlees te geven, dat moest hij niet, daarna maar achter in zijn keel gestopt. Helaas na een uurtje kwam dat er weer uit. Telefonisch kontakt gehad met de DA. Morgen terug bellen.

Dinsdag 6 juli
In de ochtend dronk Bo zelf. Daarna niet meer. Ook het eten kwam er weer uit. Weer gebeld naar de kliniek. Afspraak dat ik woensdag toch maar even langs zou komen. Want Bo moet nu echt opknappen. In de avond kon Bo niet meer zelf omhoog komen. Wij waren erg bezorgd maar hadden geen idee dat dit de laatste avond met Bo zou zijn.

Woensdag 7 juli
Ik kwam kwart voor 7 beneden en ik keek naar Bo, hé geen kopje omhoog. Misschien ligt hij vast te slapen. Ik kwam dichterbij en wilde hem zachtjes aaien, toen voelde ik dat hij koud en stijf was. Bo heeft ons in deze nacht verlaten. Gelukkig lag hij niet alleen en al zijn vriendjes waren bij hem.
Vol ongeloof riep ik Fred. Want dit hadden we niet zien aankomen en ook niet verwacht.
Helaas kon Bo het allemaal niet meer aan. Onze lieve Bo heeft nu rust is nu bij Celine, Tara, kleine Lady en grote Lady.

Hier nog genietend in de tuin.


We hebben pas na een paar uur het crematorium gebeld. Op deze manier konden wij afscheid nemen, maar ook niet geheel onbelangrijk de andere honden ook. Er werd bij Bo gekeken en gesnuffeld, er werd gepiept door de andere honden. Maar de andere honden realiseerde zich dat Bo naar de regenboog is gegaan. Daarna is de rest gaan liggen.

Bo kwam bij ons logeren toen hij 5 maanden oud was. Celine had net haar pups Ator en Amber van 5 maanden. Toen Bo bij ons binnen kwam voor de kennismaking, kroop hij direct achter mijn benen en ik was verkocht. Natuurlijk kon Bo hier logeren. Dat zou voor 2 maanden zijn. Celine nam haar moederrol op zich en Bo begon zich ook als hond te gedragen.

Bo in zijn jonge jaren.

Vreselijk bang was hij van alles. Maar met de hulp van Celine erbij kwam hij mettertijd over die angsten heen. Fred en ik waren helemaal verkocht van dit beestje en de 2 maanden werden 4 maanden. Bo had zijn plekje in de roedel gevonden. Wij konden Bo niet meer laten gaan. De eigenaar van Bo was bang voor grote honden. Dus na ruim 4 maanden kwam ze opdagen en ik vertelde dat Bo wel heel groot zou worden. Ze wilde Bo eigenlijk al niet meer terug en Bo mocht bij ons blijven.

Ben met Bo naar een training gegaan, daar kreeg ik als advies, ´daar kan je niets mee´, beter is om Bo naar het asiel te doen. Pffffffff dat doen we dus niet. Ik ben zelf met Bo aan de slag gegaan. Een jaar later was Bo uitgegroeid tot een ontzettend lieve aanhankelijke hond. Die nu ook lekker los kon zonder in paniek te raken als er mensen/honden aan kwamen.

Bo met zijn geliefde Amber

Bo was ook een echte vrouwenliefhebber. Hij kon niet genoeg van Amber krijgen. Bo was een charmeur van top tot teen. Hij ging Ambers rug zitten wassen en sliep altijd bij haar. Ook bij grote Lady die bij ons kwam.
Bo met grote Lady

Het enigste wat Bo niet kon was blaffen. Er kwam dan een hoog geluidje uit wat niet op blaffen leek. Hij moest wel blaffen, omdat hij van Celine op zijn kop kreeg dat hij niet blaffend de tuin in ging.
De liefde voor Amber werd zo groot dat hij ook vader is geworden.
Bo als toegewijde vader



Toen de pups geboren waren, ging Bo op de rugleuning van de bank zitten om het kleine spul te bekijken. Maar de wonderen waren de wereld nog niet uit, onze Bo ging ineens bij de pups in de mand liggen.
Buiten de dames om was Bo ontzettend gek op Ator en Shadow zijn zoon.
Bo met zoon Shadow die wij hebben gehouden vanuit het nestje.

Er werd altijd gezoend en gelikt.
Onze Bo was uitgegroeid tot een wat zekerdere hond. Die het ook leuk vond om andere honden te zien. Een echte mensenhond. Als er visite was moest Bo er altijd tussen of op schoot liggen. Zijn favoriete plekje was dus ook als een baby in je armen. Fred kreeg iedere avond een flinke sopbeurt van Bo.
Bo'tje die je altijd blij kon maken met wat speelgoed. Vooral zijn pluisje, als die kwijt was ging hij zitten janken en piepen en moesten wij de hele tuin onderzoeken om pluis te vinden, daarna was hij zo blij.


Och mijn allerliefste Bo´tje wat zullen wij je missen. Je hebt ons zoveel plezier gegeven en wij weten dat jij het heerlijk bij ons heb gehad. Maar toch, ik vind dit nog steeds zo oneerlijk dat je niet nog een paar jaartjes bij ons kon blijven.
Vaarwel mijn ontzettend lieve Bo´tje.

Erg lastig

Zo even wat tijd maken voor het blog. Helaas krijg ik momenteel alles tegelijk. Een paar weken geleden heb ik een flinke val gemaakt. Natuurlijk de zorg voor Ator, voor wie het leuk vind om het proces bij te houden heb ik voor Ator aan de rechterkant een eigen stukje gemaakt. Daarnaast liep ik vanaf donderdag met Bofi te tobben. Hij kon bijna niet lopen. Injecties hielpen niet, eindelijk van het weekend kreeg hij morfine, maar nog steeds een gillende hond in huis. Maandagochtend naar Antwerpen toe voor een ct scan. Helaas was de uitslag daar ook niet erg best een plasma cel tumor, wat het binnenste van het bot weg vreet. Bofi ligt nu in Antwerpen in de kliniek.
Pffffff en ik maar denken van we nemen een jonge hond erbij, maar niet wetende dat ik nu met 2 zware gevallen zit.

Lu Kai is ontzettend lief voor de oudjes. Hij is een echte kroeldoos. Je merkt dat hij helemaal in zijn element binnen is. Het buiten gebeuren gaat ontzettend traag. Ik loop al maanden een keer of 4 dezelfde richting uit maar nog steeds gaat hij zwaar in de stres als er mensen aankomen. Erg jammer natuurlijk, want wij wilden een hond waar je lekker mee op pad kon. Dat zit er voorlopig nog niet in. Ik ga iedere dag naar de winkelstraat, maar het levert nog niet erg veel op.

Ator

Zo nu eventjes niets over Lu Kai, omdat ik met een zieke hond zit. Namelijk Ator.

Ik liep met Ator al een poosje te tobben, niet eten, spugen. Bloedonderzoek in april gehad alles oké.
Heeft een darmontsteking. Dus medicijnen en toen knapte hij weer op.

Afgelopen donderdag 3 juni 2010 was hij erg sloom, niet eten. Ik kijk s'avonds naar zijn tandvlees, helemaal wit. De kliniek gebeld en kon de volgende dag komen. Ik ging ervan uit dat hij weer een darmontsteking had, dus antibiotica en weer naar huis.

Op vrijdag 4 juni 2010
Mijn DA heeft een echo gemaakt en die schrok zich rot. Vocht in de buik, de maag zag er niet goed uit en de darmen zagen er niet goed uit. Hij gaf aan dat alles neigt naar kanker.
Ator moest geopereerd worden op 7 juni 2010. Hij gaf aan dat als het ernstig is dat Ator niet meer wakker zou worden gemaakt.
Het hele weekend dus toch afscheid genomen. Gelukkig hadden we nog 2 dagen.

Het was zaterdag 5 juni erg warm.
Hier zie je hoe dik zijn buikje is van het vocht.


Ator is in de tuin een echte stoelhond


Op 07-06-2010 met lood in de schoenen naar de kliniek. Ator onder narcose en ik wilde naar huis toe gaan. Maar ik moest van de DA wachten, omdat als het nodig is dan kon hij direct vragen of ze hem in moesten laten slapen.
Nou wachten heeft nog nooit zolang geduurd, maar hoe langer het duurde kreeg ik weer meer hoop.
Eindelijk was de operatie achter de rug. De Da kwam uitleggen wat er aan de hand was. Hij heeft 1½ liter vocht afgetapt. Maar hij heeft leverkanker. Ook is zijn eiwit te laag. Hij moet nu iedere dag een ei erbij krijgen er is een stukje lever afgehaald en volgende week krijg ik hiervan de uitslag.
Ator mocht weer mee naar huis. Alleen ojee, het vocht liep met stralen uit de wond. Gisteravond toch maar weer even terug gegaan, gelukkig was dit normaal. Heb 2 rompertjes gekocht en een stapel onderleggers mee gekregen om over de wond te leggen.
Ator heeft al gegeten en gedronken.
Maar dit is het begin van het einde. Alleen nu is de vraag nog hoeveel extra tijd hij kan krijgen.

Maandagavond 7 juni 2010 weer naar de kliniek toe. Het vocht stroomde uit de wond. Voor de zekerheid toch maar even controleren. Dit was normaal vertelde mijn DA.

Woensdag 9 juni 2010. Ator heeft koorts 40,7. DA gebeld mocht direct komen, injecties gehad en knapte weer wat op. Het eten is een moeizaam proces.

Omdat Ator zoveel wondvocht verlies, kreeg hij een soort onderlegger om met een rompertje.


Zijn vaste plekje onder mijn buro






Vrijdag 11 juni 2010. DA gebeld met een aantal vragen, maar vooral om het eten.
Ik moest langs komen voor een injectie. Daar aangekomen vertelde hij dat de uitslag binnen is. Leverkanker in kwaadaardige vorm. Dit weekend moet ik 2 keer per dag een injectie komen halen. Ator moet nu echt wat gaan eten. Hij weegt nog maar 6,3 terwijl hij 7,9 moet wegen.
A.s maandag 14 juni 2010 heb ik een gesprek in het dierenziekenhuis over eventuele mogelijkheden. Mijn DA vertelde dat er een optie is voor chemo. Meer hoor ik hier maandag over van de specialist.
Eerst moet ik mij gaan verdiepen wat chemo inhoudt bij dieren
In de avond is Ator erg onrustig. Wil steeds de tuin in. Dat doen we ook, dan staat hij in de tuin en komt naar binnen. Wil na de injectie nog niet eten. Wel at hij was lams/rijst koekjes. Helaas kwam dat er weer uit na het drinken van water

Ojee

Het zat er aan te komen en was ook wel te verwachten hahahaaa. Tjonge heb je wat kip op de aanrecht liggen, gaat de deurbel, dus ik doe de deur open enne tjaaaaaaa,
kip weg natuurlijk. Lang leve de magnetron en de voorraad hahaa.Had nog niet goed in de gaten dat Lu Kai helemaal achteraan het aanrecht kon komen. Maar een gewaarschuwd mens telt voor 2, dus voortaan eerst alles veilig stellen voordat we de deur gaan openen.

De afgelopen tijd gaat het de goede kant op. Mensen met honden begint hij minder eng te vinden. Hij wordt nu wat nieuwsgieriger en komt op een afstand van een meter een kijkje nemen. Mensen zonder hond is nog erg moeilijk voor hem.

In de nieuwsbrief van de AVLS stond een duidelijk stuk in over natuurlijke voeding. Ik dacht altijd dat dit ontzettend moeilijk was ivm de vitamines, mineralen enz. Maar Johan heeft dit zo duidelijk beschreven dat ik dit wel eens uit wilde proberen. Nou smullennnnnnnnnnn maar. De oudjes zijn er helemaal dol op hahaha enne Lu Kai ach als het maar eten is vind hij het allemaal best. Lu Kai krijgt na het avond eten ook een schaaltje magere yoghurt en 3 van de oudjes vinden dat ook erg lekker. Fred zei al 'wij hebben honden die ook iedere dag een toetje krijgen', hahahaaa.
Verder hebben we ook een hard gekookt ei gegeven. Dat was erg mooi om te zien hoe hij daar mee omging.
Had de schil wat kapot geslagen. Lu Kai pakte het ei heel voorzichtig in zijn bek. Daarna begon hij het ei te pellen haahaa. Ik had zoiets van 'ojee, zijn bench zit straks helemaal onder de schillen'. Maar niets is waar. Eerst het ei pellen, daarna voorzichtig door bijten en toen likken maar, eerst het ei geel, daarna het ei wit en daarna de werden de schillen naar binnen gewerkt. Dus een schoon hok hahaaaa.

Pinkster weekend was erg lekker weer. Dat betekende dat wij naar de tuin gingen verhuizen. Dus parasol op, hoppa Lu Kai met een sprint naar binnen. De parasol stond zo dat hij eronder moest lopen om achterin de tuin te komen. Nou dat heeft wel even geduurd. Heel voorzichtig eronder door. Tot nu toe vind hij de parasol doodeng. Ook was het erg druk in de tuinen, hij hoorde mensen praten, kinderen spelen, maar ziet er bijna niets van. Deze 2 dagen waren toch wel stressvol voor hem. Aan de ene kant wilde hij wel bij ons in de tuin zijn en aan de andere kant wilde hij liever binnen liggen. Maar hij bleef toch in de tuin.

Pinksterweekend weer voorbij.
Pfffffffff we zijn weer terug bij af.
De wandeling in de ochtend was weer een drame. Alles vond hij eng. Wilde niet lopen en zelfs niet met zijn vriend spelen de Benne Senne 'Rambo'.
In de middag en avond niet veel beter.
In huis erg schrikachtig of dit nou komt doordat we het weekend veel in de tuin waren, weet ik niet. Maar pfffffff we moeten er nog veel aan werken.
Woensdag zelfde verhaal. De uitlaten gingen ontzettend moeizaam.

Donderdag
Eindelijk wordt hij weer wat stabieler. Hij loopt rustig mee en speelt weer.

Nu zaterdag
ging weer perfect allemaal.
Wist dat hij een terugval zou krijgen, maar dat hij alles kwijt zou zijn had ik niet verwacht.
Morgen weer naar de training toe.

Natuurlijk komt zus Lica ook regelmatig op bezoek. Tjonge wat een lol hebben die 2 en dat gaat er niet zacht aan toe als die samen spelen hahahaa.


Tja naar buiten kijken is ook erg eng natuurlijk, maar Lu Kai heeft daarop een oplossing voor gevonden, op het stoeltje, een stuk van het raam en dan naar buiten kijken hahahaa. Tja en dan met zijn kont op de stoelleuning hahaaa.

Gaat goed

Zondag
Natuurlijk hadden we weer een training en dat op moederdag. De training ging weer helemaal geweldig, dit is de 3e op rij. Lu Kai mocht deze keer ook los en kwam direct naar mij toe toen ik hem riep.
Het grappige is dat er andere honden zijn, maar toen hij los was direct naar Lica (zusje) ging. Maar ben dik tevreden over hoe het gaat.

Ook deze week weer bij oma Greet geweest en je merkt dat hij wat losser begint te worden. Loopt al door de kamer heen.

Zus Lica kwam nog op bezoek hahahaa, die 2 hadden alleen maar oog voor elkaar. Die gaan zo op in elkaar hahahaa.

De uitlaat gaat steeds beter.
Afgelopen maandag had Lu Kai zoiets van 'oja, ik vond het eng'., dus ik ga niet mee. Maar na wat trekken liep hij verder keurig mee. Op de singel loopt hij nu aan een lange lijn, dat werkt geweldig, want als er nu mensen aankomen dan gaat hij beneden aan lopen, langs de waterkant. Mensen vind hij nog steeds eng, maar bij bepaalde mensen wordt hij toch wat nieuwsgierig. Komt ook wat dichterbij om even te kijken.

Vrijdag
We zijn als oefening naar de dierenarts gegaan. Heb hem op de tafel gezet en tot 3 keer toe sprong hij eraf.
Toen ging hij op de grond liggen, ben erbij gaan zitten en mijn DA (wat een superman is), kwam op handen en voeten naar Lu Kai toe. Lu Kai deed direct een plas, maar daarna kon mijn DA hem aaien en onderzoeken. Mijn DA heeft zoiets van 'oke, als het op de grond wel gaat, dan maar op de grond'. Ik ben hier zelf heel erg blij mee. We hebben afgesproken dat ik iedere 3 maanden gewoon even langs kom bij hem.

Het wisselen is ook weer achter de rug, tjonge wat een kiezen heeft hij zeg pfffffffffff.
Kan alleen maar zeggen dat het langzaam gaat, maar steeds een klein stapje vooruit.

Met de oudjes gaat het ook goed, lekker met zijn allen in de tuin.


Wat is er nu leuker dan de bezem aan te vallen hahaa.
Fred wilde de tuin aanvegen, maar pffffffffff daar is hij dan een hele dag meebezig hahahaa.



Tja enne mijn grasveldje, daar is niet zoveel meer van over. Lu Kai had dus in 5 minuten een gat gegraven van 40 cm diep, bij ong. 30x 30cm. pfffffffffff
We hebben nu maar besloten om het beetje gras wat er nog ligt weg te halen en betegelen.

Onze honden zijn echte contact liggers. Ze liggen graag bij elkaar in de mand.
Ator, met Ruby in het midden en Amber rechts.

Nieuwe week met nieuwe kansen

Tjonge het gaat nog steeds hartstikke goed met Lu Kai. De nieuwe aanpak werkt dus echt.
Afgelopen zondag weer trainen.
Pfffffffff in de stromende regen. Gelukkig ging het grootste gedeelte van de training binnen.
Hij moest in de auto alleen blijven en mocht niet blaffen. Dat ging goed. Binnen ging het ook goed. Op de tafel, een snuitbandje om en meer van die oefeningen.
We zaten in een halve cirkel, de honden mochten doen wat ze wilden, maar niet spelen met elkaar. Lu Kai ging eerst staan, toen zitten en daarna toch maar liggen.
Dit was weer een super training. Aan het einde vroeg ik aan de juf van over 4 weken zou zij beoordelen of hij examen mag doen. Maar ze vond dat hij met 80% vooruit gegaan was. Ach ik heb wel zoiets iets van wel of geen examen. We zitten op de goede weg nu.

Op visite bij oma Greet, hij nam een koekje aan en begon tegen oma te kwispelen. Jaja, we gaan vooruit. Ligt hij lekker op een kauwbotje te kauwen, komt die kleine Bella eraan en grist zo dat botje uit zijn bek. Lu Kai deed dus helemaal niets. Maar die kleine Gio van 2 jaar vond dat zielig en ging bij oma een nieuw botje halen en wat denk je die kleine Gio kon het aan Lu Kai geven zonder dat hij weg schoot. Dit was weer een super visite.

Op visite bij Marian en natuurlijk zijn zus Lica.
Nou uit de auto liep hij gelijk voorop hahahaa, naar de deur en liep gewoon zo naar binnen toe. Gelijk spelen natuurlijk en later nog lekker gewandeld.

Het naar buiten toe gaan gaat steeds beter. We hoeven hem niet meer uit de gang te trekken en mee te sleuren. Hij loopt aardig mee. Ook op de singel gaat het steeds beter. Hij begint de mensen nu wat meer te negeren. Zelfs zijn staart gaat af en toe wat hoger staan. De eenden vind hij helemaal geweldig, maar we willen niet dat hij daar achteraan gaat. Maar hij kuiert lekker langs de waterkant.
Ja, ik weet het we zijn er nog niet, maar dit is gewoon al heerlijk dat je kan genieten van hem tijdens de uitlaat of het wandelen.

Inmiddels heeft hij door dat de deur veel makkelijker open gaat dan er tegen aan te springen. Het wordt tijd om de deurknoppen om te draaien.



Ons Ambertje, is echt een moeder overste hoor. Als zij in de mand ligt loopt Lu Kai er met een grote boog omheen hahaaa.



Lica bij ons op bezoek.


Ator 'onze cassanova' hahaha is helemaal verliefd op Lica. Hij is een kleine donder die van hele grote vrouwen houd.


Lu Kai bij Ator zo van 'vind je mij dan niet lief'.





Ons Bofi.


Hier is Ruby weer.


Ondanks dat Ruby gesteriliseerd is blijft ze voor mannen erg lekker ruiken. Zo ook Lu Kai begint haar erg interresant te vinden hahaha.


Samen nog een laatste blik op het open gat, deze week wordt de schutting geplaatst.