8 maanden oud

Met Ator gaat het nog steeds de goede kant op. Je kan Ator volgen aan de rechterkant van het menu.

Inmiddels is Lu Kai ruim 8 maanden, ong. 72 a 73 cm hoog en bijna 30 kg. Dit jaar niets aan de tuin gedaan, maar volgend jaar gaan we toch betegelen. Heb her en der nog een grassprietje staan en verder natuurlijk flinke kuilen, dicht gooien heeft geen zin want hij heeft het in een paar minuten weer helemaal uit gegraven, dus we laten nu de boel de boel maar.

Een gat in het midden gebeten enne zijn kop erdoor, kon niet laten om hier wat foto's van te maken.
Verder zijn we in de afgelopen maanden 7 vetbedden armer geworden. In een mum van tijd had hij zo'n kleed finaal in stukken.

Nu doen we voor de nacht een kleed erin en maar hopen dat hij de volgende ochtend nog heel is.

Op de dag als ik een boodschap moet doen, dan geen kleed. Op advies van Marianne een stuk vloerbedekking neergelegd, maar ojeeee de volgende ochtend alles in kleine stukken. Ik hoop dan ook dat hij hier over heen groeit pffffffffff.

Verder gaan we kleine stapjes vooruit. Hij heeft bij Henny (dochter van Oma Greet) een koekje aangenomen. Nou we waren allemaal ontzettend verbaasd hierover. Inmiddels gaat hij rustig de gang uit en loop redelijk mee naar de singel toe. Hij begint wel onderscheid te maken in mensen. Mensen met een hond vind hij minder eng.
Je merkt wel dat hij de pupertijd ingaat, hij probeert nu Fred steeds uit te dagen, maar dat drukken we gelijk de kop in. Verder is het een super lieve hond, erg aanhankelijk en een grote kroeldoos. Met de oudjes gaat het ook goed. In de tuin moest hij natuurlijk ook het nodige overwinnen. De parasol.
Tja om achter in de tuine te komen moest hij onder de parasol doorlopen. Dat heeft wel even geduurd wij lokken aan de andere kant met een brokje en ja hoor hij heeft het gedaan en ging uiteindelijk toch maar op zijn kleedje liggen.


Onze Ator.

Lu Kai die nu ontspannen ligt vlak bij de parasol.

Shadow en Ator.

Afscheid van Bofi

Afscheid van Bofi
Helaas hebben wij op 7 juli 2010 afscheid moeten nemen van een heel dierbaar vriendje, onze Bofi.
Zaterdag 19 juni.
Onze Bo kwam wat moeizaam uit de mand, erg stram. Wij zeiden tegen elkaar van ‘goh Bo wordt nu echt een dagje ouder’. Gelukkig heb ik een voorraad medicijnen voor Artrose, dus Bo aan de medicijnen. Hij sjokte wat mee met de uitlaat.
Dinsdag 22 juni moest ik met Ator naar de DA om de hechtingen te verwijderen. Ik dacht van ‘okee, ik neem Bo gewoon even mee’. De DA wilde foto’s maken.
Op donderdag 24 juni zijn er foto’s gemaakt van rug en staart. Daarop was wel te zien Artrose, maar niet waarom hij nog pijn had. Ik moest het weekend aan kijken met pretnison.
Zaterdag 26 juni, Bo zijn rechterachterpoot hing erbij. Temperatuur opgenomen 40,2. Dus direct de kliniek gebeld. Moest direct komen met Bo. De DA heeft Bo onderzocht en een injectie tegen de pijn gegeven. Hij liet doorschemeren dat ik maandag naar Antwerpen moest. Ach van Rotterdam naar Antwerpen is te doen. Alhoewel al had ik naar Frankrijk gemoeten was ik ook gegaan.
Moest op zondag terug voor een nieuwe injectie.

Maandag 28 juni, Bo gilt het uit van de pijn, had hem nuchter gehouden, nou ja, hij wilde toch niet eten. Ik weer terug naar de kliniek. Weer een injectie. Toen gingen ze bellen met Antwerpen en ik kon daar direct terecht. Mijn zwager heeft gelukkig de rit gereden. Aangekomen in Antwerpen is er een CT-scan gemaakt. Bo was uitgedroogd en moest direct aan het infuus. De arts dacht dat er een plasma cel tumor in het ruggenmerg zat. Bloed afnemen en de volgende dag zou ik gebeld worden of het dat ook was. Bo moest ik achterlaten in Antwerpen. Pff dat ging me aan het hart omdat hij nog nooit bij mij weg is geweest.

Dinsdag 29 juni
In de ochtend werd ik gebeld dat het geen tumor was, maar een abces. Bo werd diezelfde dag nog geopereerd. Ze hebben een stuk bot tot aan het ruggenmerg verwijderd. Eindelijk tegen de avond het verlossende telefoontje. Bo was wakker geworden.
Ik mocht Bo de volgende dag gaan halen.

Woensdag 30 juni
Op naar Antwerpen Bo halen en onze kroost is weer kompleet. Daar aangekomen herkende Bo mij niet, had veel last van de narcose. Op de terug reis begon Bo vreselijk te hallucineren en kermde van de pijn. Ik dacht dat komt door het autorijden. Thuis aangekomen heb ik Bo in de mand gelegd, maar na een half uur werd hij niet rustig. De kliniek gebeld. Mocht met Bo langs komen. Daar kreeg ik injecties mee tegen de pijn.
Zelf drinken deed Bo niet, dus iedere keer maar met een spuitje wat water ingeven.

Donderdag 1 juli
Bo wil ook niet eten en nog steeds niet zelf drinken. De kliniek gebeld, kon vrijdag even langskomen.

Vrijdag 2 juli
Langs geweest bij de kliniek, de medicijnen nog eens doornemen. Bo moet wat helderder gaan worden.

Zaterdag 3 juli
Eindelijk Bo begint te drinken uit zichzelf en doet nu ook een plas.
Zondag Bo drinkt nog steeds zelf en wordt wat helderder, wanneer ik binnen komt tilt hij zijn kopje op. Nu kan het herstel gaan beginnen.

Maandag 5 juli
Heb geprobeerd om 2 stukjes vlees te geven, dat moest hij niet, daarna maar achter in zijn keel gestopt. Helaas na een uurtje kwam dat er weer uit. Telefonisch kontakt gehad met de DA. Morgen terug bellen.

Dinsdag 6 juli
In de ochtend dronk Bo zelf. Daarna niet meer. Ook het eten kwam er weer uit. Weer gebeld naar de kliniek. Afspraak dat ik woensdag toch maar even langs zou komen. Want Bo moet nu echt opknappen. In de avond kon Bo niet meer zelf omhoog komen. Wij waren erg bezorgd maar hadden geen idee dat dit de laatste avond met Bo zou zijn.

Woensdag 7 juli
Ik kwam kwart voor 7 beneden en ik keek naar Bo, hé geen kopje omhoog. Misschien ligt hij vast te slapen. Ik kwam dichterbij en wilde hem zachtjes aaien, toen voelde ik dat hij koud en stijf was. Bo heeft ons in deze nacht verlaten. Gelukkig lag hij niet alleen en al zijn vriendjes waren bij hem.
Vol ongeloof riep ik Fred. Want dit hadden we niet zien aankomen en ook niet verwacht.
Helaas kon Bo het allemaal niet meer aan. Onze lieve Bo heeft nu rust is nu bij Celine, Tara, kleine Lady en grote Lady.

Hier nog genietend in de tuin.


We hebben pas na een paar uur het crematorium gebeld. Op deze manier konden wij afscheid nemen, maar ook niet geheel onbelangrijk de andere honden ook. Er werd bij Bo gekeken en gesnuffeld, er werd gepiept door de andere honden. Maar de andere honden realiseerde zich dat Bo naar de regenboog is gegaan. Daarna is de rest gaan liggen.

Bo kwam bij ons logeren toen hij 5 maanden oud was. Celine had net haar pups Ator en Amber van 5 maanden. Toen Bo bij ons binnen kwam voor de kennismaking, kroop hij direct achter mijn benen en ik was verkocht. Natuurlijk kon Bo hier logeren. Dat zou voor 2 maanden zijn. Celine nam haar moederrol op zich en Bo begon zich ook als hond te gedragen.

Bo in zijn jonge jaren.

Vreselijk bang was hij van alles. Maar met de hulp van Celine erbij kwam hij mettertijd over die angsten heen. Fred en ik waren helemaal verkocht van dit beestje en de 2 maanden werden 4 maanden. Bo had zijn plekje in de roedel gevonden. Wij konden Bo niet meer laten gaan. De eigenaar van Bo was bang voor grote honden. Dus na ruim 4 maanden kwam ze opdagen en ik vertelde dat Bo wel heel groot zou worden. Ze wilde Bo eigenlijk al niet meer terug en Bo mocht bij ons blijven.

Ben met Bo naar een training gegaan, daar kreeg ik als advies, ´daar kan je niets mee´, beter is om Bo naar het asiel te doen. Pffffffff dat doen we dus niet. Ik ben zelf met Bo aan de slag gegaan. Een jaar later was Bo uitgegroeid tot een ontzettend lieve aanhankelijke hond. Die nu ook lekker los kon zonder in paniek te raken als er mensen/honden aan kwamen.

Bo met zijn geliefde Amber

Bo was ook een echte vrouwenliefhebber. Hij kon niet genoeg van Amber krijgen. Bo was een charmeur van top tot teen. Hij ging Ambers rug zitten wassen en sliep altijd bij haar. Ook bij grote Lady die bij ons kwam.
Bo met grote Lady

Het enigste wat Bo niet kon was blaffen. Er kwam dan een hoog geluidje uit wat niet op blaffen leek. Hij moest wel blaffen, omdat hij van Celine op zijn kop kreeg dat hij niet blaffend de tuin in ging.
De liefde voor Amber werd zo groot dat hij ook vader is geworden.
Bo als toegewijde vader



Toen de pups geboren waren, ging Bo op de rugleuning van de bank zitten om het kleine spul te bekijken. Maar de wonderen waren de wereld nog niet uit, onze Bo ging ineens bij de pups in de mand liggen.
Buiten de dames om was Bo ontzettend gek op Ator en Shadow zijn zoon.
Bo met zoon Shadow die wij hebben gehouden vanuit het nestje.

Er werd altijd gezoend en gelikt.
Onze Bo was uitgegroeid tot een wat zekerdere hond. Die het ook leuk vond om andere honden te zien. Een echte mensenhond. Als er visite was moest Bo er altijd tussen of op schoot liggen. Zijn favoriete plekje was dus ook als een baby in je armen. Fred kreeg iedere avond een flinke sopbeurt van Bo.
Bo'tje die je altijd blij kon maken met wat speelgoed. Vooral zijn pluisje, als die kwijt was ging hij zitten janken en piepen en moesten wij de hele tuin onderzoeken om pluis te vinden, daarna was hij zo blij.


Och mijn allerliefste Bo´tje wat zullen wij je missen. Je hebt ons zoveel plezier gegeven en wij weten dat jij het heerlijk bij ons heb gehad. Maar toch, ik vind dit nog steeds zo oneerlijk dat je niet nog een paar jaartjes bij ons kon blijven.
Vaarwel mijn ontzettend lieve Bo´tje.